ALTERNATIVA

Carlos Dafonte

Desde hai máis de sesenta anos o pobo palestino mantén unha loita heroica contra do imperialismo que situou a un dos seus peóns fundamentais, o sionismo, constituído como estado de Israel, nos territorios do antigo “protectorado británico”, xurdido do tratado Sykes-Picot entre Francia e Gran Bretaña en 1916. Este tratado é asinado en plena guerra mundial, pero cando xa era previsible a derrota do imperio turco que “administraba” extensos territorios na zona. No territorio que hoxe chamamos Palestina, conformados por Cisxordania, Gaza e Israel, a poboación a principios do século XX era de 700.000 persoa aproximadamente; un 80% de musulmáns, un 10 % de cristiáns e un 8% de xudeus, e o resto doutras crenzas. A poboación xudía aumentou entre ambas guerras ata acadar unha cifra aproximada ó 31 % do total cando se proclama dun xeito ilegal a existencia do estado de Israel, sobre todo a partires do inicio das persecucións por parte dos nazis.

É necesario desmontar unha das mentiras creadas polo sionismo; a formulada como a existencia “dun territorio sen pobo e dun pobo sen terra”. Sobre o territorio de Palestina discorría a vida, desde había milleiros de anos, de centos de miles de palestinos non xudeus e desde que os británicos o ocuparon, loitaron contra do “protectorado” para constituír un estado propio; e a actitude dos escasos xudeus da zona, foi a de colaborar cos imperialistas para reprimir todos estes movementos. O caso máis exemplificador foi o da sublevación palestina iniciada en 1936, que combinou folgas xerais, resistencia civil ó pago de xuros e loita guerrilleira. A represión levada a cabo polo exército británico en colaboración con organizacións xudías, permitiu a estes últimos expulsar a numerosos palestinos das súas terras e ensaiar métodos de terror que utilizarán máis tarde.

O estado de Israel nace o 14 de maio de 1948 dun xeito ilegal, e como un estado confesional, en contra da resolución da ONU número 181, aprobada o 29 de novembro de 1947; resolución que recollía os intereses sionistas, e entregaba máis do 56% do territorio, das mellores terras, a unha poboación minoritaria e que nunha grande parte acababa de chegar. Nos contidos desta resolución vai ter moita influenza o lobby sionista norteamericano e o abandono cobarde e cómplice, das autoridades británicas, que se enfrontaron a unha campaña terrorista moi intensa levada a cabo polos xudeus a traveso das organizacións Irgún, Haganah e Stern, contra británicos e palestinos, na que destacaría a voadura do hotel Rei David, onde morreron centenares de militares británicos e o asasinato masivo de palestinos como o levado a cabo en Deir Yessin. A partires do ano 1948 estes grupos terroristas incorpóranse ó exército. É nestas circunstancias cando por primeira vez na historia do terror ensáianse métodos como o coche e a carta bomba, e toda outra seria de barbaridades a maior parte das veces contra dos civís.

Pero a pesares de ser unha resolución favorable ós seus intereses, do mesmo xeito que levan facendo desde hai sesenta anos, despreciárona e impuxeron á comunidade internacional os seus criterios e a súa política de feitos consumados. Como seguen a facer hoxe.

Pode haber alguén que xustifique o terror utilizado polos xudeus naqueles tempos, por ser moit@s recen chegados de Europa e atoparse baixo o schock que debeulles producir o coñecemento das cifras do holocausto e afectad@s pola perda de numerosos familiares, amigos, etc., e dispost@s a utilizar calquera método con tal de conseguir un estado que os protexera e puidera evita-la repetición do sucedido baixo o dominio nazi. Non hai xustificación algunha para a ocupación violenta do territorio, a “limpeza étnica” que seguiu a esa ocupación e obrigar a un sector importante da poboación palestina a vivir en verdadeiros campos de concentración que moitas veces convértense en campos de exterminio. En momentos en que unha grande parte da comunidade internacional estaba a favor da creación dun “fogar xudeu”, eles utilizaron o terror e a violencia desprezando a vía diplomática e a negociación.

Abraham León sostuvo, ó marxe de que o xudeu é un pobo-clase, que o sionismo é a ideoloxía da burguesía xudía oprimida entre o feudalismo en ruínas e o capitalismo en decadencia, polo tanto non é un produto do desenvolvemento das forzas produtivas. Mentres a creación dos estados nacionais son consecuencia do pulo do capitalismo, o sionismo é da etapa da súa decadencia e polo tanto a creación do estado xudeu, como produto da burguesía sionista, nunca vai conseguir os seus obxectivos. Este si que é un “estado fallido” utilizando a terminoloxía dos EEUU e os seus aliados imperialistas.

Estado que despois de tantas décadas, non poden seguir utilizando o argumento de que as súas accións criminais contra d@s palestin@s, teñen por obxecto garantir a supervivencia do estado de Israel. A súa supervivencia esta garantida en primeiro lugar, e o ten amosado en todos estes anos, por ter un exército e un servizo de intelixencia dos máis poderosos do mundo, dotados de tecnoloxía punteira e capaces de defende-lo seu territorio de calquera ataque; pero en segundo, e non é un argumento menor, as potencias imperialistas mundiais son garantes da existencia do estado de Israel e intervirían con todo o seu potencial militar, para protexelo. Seguir recorrendo o mito da súa seguridade non deixa de ser un argumento mentireiro, pois todos sabemos, e podiámolo poñer como un terceiro aspecto, que mantén relacións diplomáticas con Exipto e Xordania, antigos inimigos, e Siria desde a desaparición da URSS, pouco debe preocuparlle a Israel. Outro antigo inimigo Iraq, tampouco esta hoxe en condicións de representar perigo algún. Polo tanto hoxe os seus inimigos son menos numerosos que hai uns anos, e se existen é pola intransixencia e a conculcación sistemática que o estado de Israel fai do dereito internacional.

Israel é unha peza clave da estratexia imperialista de control das fontes de enerxía e para impedir saídas democráticas para moitas ditaduras da zona.

Pero non só defende os intereses estratéxicos dos EEUU na zona, senón que é e foi tamén un pión importante ó servizo deses intereses noutras partes do mundo. Israel apoiou o réxime racista de Sudafrica e lle suministraba armamento nos momentos do boicote mundial; tamén a Irán na guerra con Iraq, como axente intermediario dos EEUU; e á “contra” nicaragüense, os partidarios da ditadura somocista desaloxados do poder pola revolución sandinista, así como á Xunta Militar de Guatemala, acusada de xenocidio contra a poboación; asesores militares de Israel asesoran ó narco-goberno colombiano e os paramilitares, e cada vez máis os intereses dos EEUU no continente africano teñen na política dos sionistas, un piar fundamental. Comezando polo apoio a Marrocos e a construción do muro, onde se utilizaron técnicas moi sofisticadas de control e detección, que divide os territorios do pobo saharaui.

A loita do pobo palestino ten pois, dúas vertentes, a loita polo dereito de autodeterminación para acadar un estado propio, pero este obxectivo vai ligado ó debilitamento do sionismo e polo tanto ten un forte contido antiimperialista que de trunfar trastornaría en parte, os obxectivos das grandes potencias na zona e o seu control da mesma. A Israel non lle interesa un “estado palestino viable”, necesita do importante exército de reserva que hoxe son @s palestin@s; a constitución do seu estado, con capacidade política, pero sobre todo económica, poñería fin a unha situación que tanto o beneficia a nivel económico e onde o militarismo perdería parte da súa influencia. Israel necesita manterse en guerra permanente, os EE.UU e o sionismo necesitan esta situación, para que os militares sigan a constituír o espiñazo do estado e, aducindo razóns de seguridade, a democracia sexa deturpada dun xeito cotiá.

Porque esa e outra das mentiras que o sionismo e os seus órganos de propaganda, moi poderosos, difunden de cote. Que son a única democracia nunha zona onde florecen as ditaduras e os integrismos. Israel non é un país democrático, non o pode ser o que permite a tortura, o que establece normas étnicas e relixiosas para gozar de dereitos, o que non permite a concorrencia dos partidos da minoría palestina ás eleccións, nin que unha parte da súa poboación se poda expresar politicamente, onde a información é manipulada, onde os militares e os integristas relixiosos teñen o poder desde a súa fundación, onde as actuacións de carácter nazi-fascista é a norma nas relacións internacionais, lembremos a actuación do fascismo italiano e o nazismo alemán na Sociedade de Nacións; cando unha parte importante dos seus habitantes pensan que son “o pobo elixido de deus” e mantéñense polo tanto, na irracionalidade máis absoluta que conduce ás súas actuacións.

A vitoria electoral de Hamás, vitoria limpa, democrática, que expresa a vontade do pobo palestino, foi considerada polos “demócratas” da Unión Europea e do goberno dos EEUU como inaceptable. O curioso é que durante a ocupación israelí dos territorios palestinos o número de mesquitas creceu de cinco ou sei ducias a varios centenares; a estratexia israelí foi potencia-los movementos relixiosos para enfrontalo á laica OLP á que alcumaban de “comunista”. Sempre, e ten relación co anterior, lembro unha anécdota relatada polo profesor Samir Amín, cando a Nasser, na súa presencia, coméntanlle a celebración do I Congreso Islamista Mundial, e o presidente exipcio o valora como a resposta dos EEUU á celebración da Conferencia de Bandung, onde se creara o movemento coñecido como “Non Aliniados”. O apoio ó integrismo relixioso, foi a resposta ós devezos dos países árabes que nos últimos sesenta anos, tentaron dar alternativas ás saídas neocoloniais; unhas veces de carácter nacionalista burgués e outras de carácter socialista.

Non hai xustificación algunha para a barbarie cometida en Gaza polos sionistas nos dous meses pasados; nin para a complicidade, co terrorismo de estado, dos gobernos da Unión Europea, o do estado español incluído.

O que menos importan nestes momentos son as razóns aducidas, se uns foguetes caseiros, se o partido de Barak, ministro de defensa e membro da Internacional Socialista, necesitaba votos para as próximas eleccións ou si Obama…o que non debe soportar a comunidade internacional, mellor dito os pobos deste planeta, xa que a maioría dos gobernantes son os seus aliados, é a existencia dun “estado matón” que non cumpre norma algunha do dereito internacional nin das convencións sobre dereitos humanos, guerra, etc.. E a todo pobo fronte a unha ocupación de carácter xenocida, se lle debe recoñecer o dereito á resistencia.

Polo tanto a mobilización contra do sionismo e en solidariedade co pobo palestino, ten que ser unha actividade non só dos revolucionarios e antiimperialistas, senón dos demócratas e os que defendan os máis elementais dereitos humanos.

Mobilización para boicotear os produtos procedentes de Israel, de capital xudeu e daquelas empresas que apoien ó sionismo; presión para que o Tribunal Penal Internacional xulgue e condene ós dirixentes e os que teñan intervido nos actos de xenocidio; sobre os gobernos “democráticos”, para que non se comercie con Israel, cese a venda de armamento e instrumentos de represión así como se tomen medidas diplomáticas de illamento contra do estado terrorista; para que a Unión Europea lle retire o estatuto de “país favorecido”; para que se lle faga pagar a Israel todos os danos producidos tanto materiais como en vidas humanas e corra cos costos da ocupación.

E solidariedade co pobo palestino, comezando por espalla-los contidos da súa loita para facer fronte ás campañas de desinformación dos medios e das axencias de noticias e facerlles chegar, desde todos os lugares de Galicia, a posición firme de que estamos con eles, que lles respaldamos na súa loita e que case tod@s @s galeg@s sentímonos palestin@s.

En Galicia no mes de febreiro de 2009

A familia Gemayel, cristiá, precisión que é necesario facer pois aínda seguen entrampados @s libanes@s coa herdanza deixada polos colonialistas, perdeu a un dos seus membros; un martir máis dixo a familia e corearon os seus partidarios, un opresor menos, seguro pensaron millóns de libanes@s que sufriron nos últimos 60 anos o poder, e o modo de exércelo desta singular familia.

Dás tendencias pronazis do seu fundador pasaron a ser os máis firmes aliados dos israelitas na última guerra civil, pero sempre os Gemayel como a familia máis influinte e con máis poder do Libano e firmes aliados das potencias imperialistas.

Despois do asasinato, todos os dedos apuntaron cara a Siria cunha unanimidade sospeitosa.

Utilicemos o mesmo argumento que no caso Hariri e o suposto secuestro dos soldados israelitas. ¿A quen beneficia este novo crime?.

A realidade é que despois da tremenda agresión levada a cabo por Israel contra o Líbano e a eficaz resistencia de Hezbulá e outras forzas da esquerda fronte a ocupación parcial do sur do país, creouse unha unanimidade no apoio á chamada resistencia nacional e moitos sectores sociais comenzaron a considerar a necesidade de rachar coa división confesional e apoiar a quen verdadeiramente defende os intereses nacionais.

Este asasinato, neste intre, tenta retrae-la situación do Líbano ós piores tempos de hai uns anos, aguza-la división social e relixiosa e descompoñe-lo apoio á resistencia nacional; beneficia en suma ós que ven como un perigo para os seus intereses o afianzamento do liderazgo político de Hizbulá entre amplas masas de libaneses con independencia da súa creencia relixiosa. O imperialismo anda detrás do suceso.

C.Dafonte

No se puede analizar lo sucedido este último mes en Líbano y Palestina al margen del “proceso de remodelación” que los EEUU intentan llevar adelante en la zona después del 11 de setiembre de 2001. Remodelación que en este caso es sinónimo de “recolonización” de grandes áreas del planeta con el objetivo de controlar fuentes de energía de la zona en beneficio de un sector de la oligarquía mundial; no debemos olvidar que un grupo importante de los jerarcas estadounidenses están ligados a los negocios petrolíferos.

Los hitos más sobresalientes de este proceso son la invasión de Afganistán e Iraq, donde las tropas de ocupación encuentran serias dificultades para controlar la resistencia popular, el asesinato del ex primer ministro libanés Rafic Hariri y la posterior marcha de las tropas sirias y el enfrentamiento con Irán, con motivo del tema nuclear, pero que sería cualquier otro, que sirva para que los norteamericanos consigan llevar adelante sus planes para toda la zona.

El asesinato de Hariri, siempre aliado de los EEUUU, pero que no olvidaba sus contactos con Hizbolá, se produce después de ser derrotada su propuesta en el Parlamento de retirada de las tropas sirias. Se utiliza alta tecnología que neutraliza toda la electrónica que lo protegía y un explosivo que por su capacidad destructiva y ser considerado “novedoso”, lleva a algún comentarista de los hechos a señalar a la central nuclear israelí de Dimona como el único lugar posible de procedencia.

En cualquier caso el asesinato de Hariri no benefició en absoluto a los sectores libaneses aliados de los sirios, al contrario sirvió para lanzar una campaña mediática internacional culpando a Siria del atentado y de ser, como el Iraq de Sadam, cobijo de terroristas donde reciben entrenamiento, armas y de poseerlas de destrucción masiva y ser un peligro para la estabilidad de la zona.

Esta campaña liderada por EEUU y Francia y que contó con el apoyo de la Unión Europea, la ONU y Rusia, culminó con la retirada de las tropas sirias que quedaban en el Líbano, presencia solicitada por las instituciones libanesas al finalizar la guerra civil. Pero también esta campaña al servicio del imperialismo permitió observar la superación de algunas de las contradicciones que las potencias imperialistas evidenciaron con motivo de la invasión de Iraq, después de la “cumbre de la Azores”. Y por último debilitó a los aliados de Siria y dejaba las puertas abiertas para una intervención israelita a gran escala.

En este contexto es en el que debemos analizar también las supuestas agresiones de Hizbolá y Hamás al ejército judío. ¿A quién benefician? Sin lugar a dudas al imperialismo que tiene un motivo para intervenir y destruir a dos importantes oponentes de su estrategia en la zona. Conociendo el poder del servicio secreto israelí, el peso del capital judío en los grandes medios de opinión y agencia informativas, y la capacidad de la CIA para fabricar noticias que respalden intervenciones armadas, no es difícil llegar a la conclusión de que los menos interesados, por estar en una situación de debilidad, en provocar incidentes con uno de los más aguerridos ejércitos del mundo eran Hizbolá e Hamás; el primero por la retirada de un aliado del territorio y el segundo por encontrarse en serias dificultades después de su triunfo electoral, enfrentado militarmente con otras milicias partidarias y sin presupuestos que invertir por la retirada de subvenciones muy importantes.

En ambos casos buscar un enfrentamiento con Israel parecía un suicidio y al margen de toda lógica tanto política como militar. Aunque la capacidad de resistencia del pueblo libanés, como hace años en Vietnam, o en Colombia, demuestran que solo la superioridad militar no determina el resultado de una batalla.

La tardía resolución de la ONU, EEUU y la UE jugaron un papel retardador para permitir que Israel destruyera lo máximo posible y causara el mayor número de víctimas, el terror, piensan, ayuda a someter a los pueblos e Israel lleva practicando “terrorismo de estado” desde hace varias decenas de años sin resultado alguno, traspasa al ejército libanés y a la ONU lo que el ejército israelí fue incapaz de conseguir, derrotar a la Resistencia Nacional, denominación que se utiliza en el Líbano para referirse a Hizbulá.

Los EEUU se enfrentan a su propia obra: Han financiado y dado cobertura de todo tipo al islamismo más intransigente o a las dictaduras que solo este pudo derrotar. Denunciaba Gamal Abdel Nasser la “participación” de EEUU en el primer congreso islámico mundial, celebrado en fechas próximas posteriores a la Conferencia de los no Aliniados de Bandung. Se trataba de impedir el desarrollo autónomo del llamado “mundo árabe”, bien por el camino del socialismo o del nacionalismo burgués.

El objetivo de los EEUU y sus aliados siempre fue que las grandes empresas petroleras sacaran el mayor beneficio en detrimento de los pueblos y con este fin apoyaron las dictaduras del Sha en Persia, hoy Irán, en Arabia Saudita, Emiratos, Yemen, financiaron junto a Paquistán y catapultaron políticamente la organización de Osama ben Laden en lucha contra el progreso en Afganistán, de donde surgieron numerosos grupos en diferentes países que hoy practican la violencia como forma de acceder al poder, al Baaz y a Sadam Hussein contra los gobiernos populares en Iraq, donde los comunistas tenían una presencia importante; o los apoyos a dictaduras como la de Marruecos o Egipto, donde el islamismo avanza como alternativa a la degradación social existente, una vez derrotadas las alternativas de izquierda.

Es el imperialismo el causante y responsable de la situación actual y las gentes de izquierda, los que queremos construir otro mundo, debemos ser solidarios con aquellos que luchan contra el y representan las aspiraciones populares de reparto de la riqueza y la participación de la sociedad en la solución de sus problemas.

Solidaridad y movilización dos instrumentos imprescindibles que debemos practicar cotidianamente. Que debemos poner al servicio de impedir la impunidad con que Israel actúa contra los pueblos de su entorno, presionando a quienes dicen gobernarnos para que tomen medidas en la U.E. que acaben con la colaboración en materia de armamento, cultura, economía, etc., que hoy existe con los gobiernos sionistas de Israel. Pero también movilización para evitar el envio de tropas españolas al Libano e impedir que sigamos al servicio de una política imperialista. Después de la retirada de las tropas de Iraq, el gobierno de Zapatero intenta desesperadamente “hacer las paces” con los EEUU, participando y apoyando todas cuantas tropelías llevan a cabo.

Pero los pueblos tenemos la obligación de desmontar y hacerles ver a los gobiernos que la mentira que intentan hacernos creer de que Israel es una democracia a la que hay que ayudar, no pasan de ser simples palabras sin contenido. Un país militarizado, donde el ejército domina, gobierna y determina toda su política, puesto al servicio de intereses imperialistas, que practica el terrorismo de estado de una forma sistemática, que no muestra el más mínimo respeto por los derechos humanos de los demás, y donde los radicales religiosos tienen un peso muy importante, no puede ser considerado una democracia.

C.Dafonte